خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۶۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی به جان و سر که به جان دارمت سپاسقد قامت الصلات برآمد بیار کاس
۲
از می چه می‌هراسد می خواره محتسبگو از حرام و فسق و ربا و زنا هراس
۳
دل با خدای دار و به بت‌خانه راز گویدر حشر کی خرند ز ما لابه و مکاس
۴
تو هیچ نیستی به قیاس و همه توییکی آن گهی در همگی محو شد قیاس
صفحهٔ ۱ از ۳