خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۶۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فرخنده روزگارِ گدایانِ خارکشچون اشترانِ مستِ تنگ خوار و بارکش
۲
آخر شتر به قوّت و شوکت چنان که هستداده ست اختیار به دستِ مهارکش
۳
گر شد دوباره قافیه امّا دو شاهدندتو هر دو را سبک ز میان در کنار کش
۴
از تو چه منفعت که شترمرغِ مطلقینه بالِ بر پریدن و نه پشتِ بارکش
صفحهٔ ۱ از ۴