خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۶۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هیهات نزاری بنگر بوسه ستانشزلفش بکش و لب بگز و بوسه ستانش
۲
با آن که چنین است مشو غرّه به حسنشبی کار چرا باشی مگذار چنانش
۳
مگریز ز تیرِ مژۀ مستش اگرچهتا گوش کشیده خمِ ابرویِ کمانش
۴
تا از لبِ شیرینش بوسه نستانیشیرین ست چه می دانی یا شور دهانش
صفحهٔ ۱ از ۳