خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۷۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن را که گمان شود یقینشبرخاست همه جهان به کینش
۲
آن را که ز بود خود برون شدبر سدره کنند آفرینش
۳
آن امر که عقل از اوست فایضعشق است ولی مگو چنینش
۴
آن مهر که داشتی سلیماندانی که چه بود بر نگینش
صفحهٔ ۱ از ۳