خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۷۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کمند است آنکه افکنده‌ست بر دوشندانم یا نغوله بر بنا گوش
۲
کمند افکندن زلفش نه بس بودکه بر دنبالش ابرو می کشد غوش
۳
لبان باده فامش ناچشیدهچه معنی را ز مردم می برد هوش
۴
برو بالا از این خوشتر ندیدمز یاغ کیست این سرو قبا پوش
صفحهٔ ۱ از ۳