خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۷۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمد بر من نگار من دوشافکنده دو زلف شست بر دوش
۲
با من به عتاب و ناز می گفتای کرده وفا و عهد فرموش
۳
گویی ز کجایی و چراییبا مدعیان ما هم آغوش؟
۴
من می‌خورم از تو زهر غصهتو می به خلاف من کنی نوش
صفحهٔ ۱ از ۴