خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۷۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دگر باره اگر بینم جمال عالم آرایشچو دامن بر نمی دارم سر شکرانه از پایش
۲
زبخت رفته خوش خندم ز عمر رفته خرسندماگر در سال ها باشد به من یک لحظه پروایش
۳
ز خاکم سرو و گل آخر به جای خار و خس رستیاگر بر خاک برخونم فکندی سایه بالایش
۴
ز آشوب رقیبانش تفاوت نیست چندانیتواند چاره ای کردن ولی تا چون بود رایش
صفحهٔ ۱ از ۲