خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۷۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رونق گرفت کارِ من از روزگارِ گلخوبی و دل بَری ست مرا در کنارِ گل
۲
لطفِ رحیق یافت مزاجِ لطیفِ میآبِ عقیق بود رخِ آب دارِ گل
۳
هر دُر که ریخت دیدۀ من در فراقِ دوستآورد ابر کرد سراسر نثارِ گل
۴
می خور به وقت باش تو از جورِ روزگارگه در پناهِ باده و گه در جوارِ گل
صفحهٔ ۱ از ۲