خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۷۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کرد آشکار بادِ بهاری نهانِ گلوز گشتِ روزگار یقین شد گمانِ گل
۲
اندوه و غم نهان شد و لهو و طرب یقینتا گشت آشکار جمالِ نهانِ گل
۳
تا باز شد دو دیدۀ ابر از گریستنیک دم قرار نیست ز خنده دهانِ گل
۴
چون گل ز کبر و ناز نگوید همی سخنبلبل بود به وقتِ سخن ترجمانِ گل
صفحهٔ ۱ از ۲