خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۸۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیار باده به من ده که توبه بشکستماگرچه من ز الستِ ازل چنین مستم
۲
ز بامِ گنبد نه تشت آسمانِ غرورفرو فتادم و تاسِ وجود بشکستم
۳
کلاهِ تقیه و دستارِ زاهدی از سرفرو نهادم و زنّار بر میان بستم
۴
شراب و شاهد و آوازِ چنگ و من راغبصلایِ نوش برآمد به طبع بنشستم
صفحهٔ ۱ از ۳