خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۸۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من ز دست ساقیان غیب صهبا می‌خورمتا نپنداری که در بیغوله تنها می‌خورم
۲
مونسم کروبیان‌اند و گمان خلق آنکبا مقیمان مقامات زوایا می‌خورم
۳
کرده زانوها به کش بنشسته خوش در کنج خویشباده با فردوسیان پیدا و پنهان می‌خورم
۴
هم ز بی‌ترتیبی و بی‌التفاتی‌های ماستگر قفایی گه گه از بد‌خوی حاشا می‌خورم
صفحهٔ ۱ از ۳