خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۸۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو لطف کردی و برداشتی به اعزازمقبول کرده‌ای ای دوست رد مکن بازم
۲
مکن ز یار به آزار ترکِ دلداریچو برگرفتی و بنواختی می اندازم
۳
چنان ضعیف شدم در فراقِ تو که به جهدز اندرون به دهان برنیاد آوازم
۴
چنان ز شوقِ تو مستغرقم که از حیرتدمی ز فکرِ تو با خویشتن نپردازم
صفحهٔ ۱ از ۲