خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۹۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به قلّاشی و رندی در جهان افسانه‌ایمباش گوای خواجه باری ثابت و مردانه‌ایم
۲
وقت وقتی بی محابا گر در آتش می‌رویمبا گلِستان خلیل الله ز یک کاشانه‌ایم
۳
گوشه چون عنقا و آتش چون سمندر والسلامنه چو مرغِ خانگی محتاجِ آب و دانه‌ایم
۴
عاقلان را طاقتِ نورِ ظهورِ عشق نیستکشف بر ما می‌کند دانی چرا دیوانه‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۳