خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۹۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آبِ‌روی خود ببردم در میانِ انجمناز چه از من راست بشنو از دلِ بی‌خویشتن
۲
هر زمانم بر سر آمد صد بلا از دستِ دلای مسلمانان خدا را همّتی در کارِ من
۳
یار بر من آستین افشان چو سروِ بوستانمن لگدکوبِ جفایِ حلق چون صحنِ چمن
۴
مرحبا با من عرق چینش چه معجز می‌کندآنکه با یعقوب کرد از بویِ یوسف پیرهن
صفحهٔ ۱ از ۳