خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهی از روی تو گل شرمساریبنفشه از سر زلف تو تاری
۲
کشیده خطبت از عنبر هلالیگرفته لعلت از باده عیاری
۳
ز لشکرگاه خوبی بر نیامدبدل بردن چو تو چابک سواری
۴
بنا میزد!رخی داری و قدّیچو بر سروی شکفته لاله زاری
صفحهٔ ۱ از ۸