خلوتی با عبدالقادر گیلانی
شمارهٔ ۶۴ - ناله های من
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من که هستم زنده دور از دلربای خویشتنگر برفتم می‌کشد بازم به جای خویشتن
۲
نه مرا در خانه کس راه و نه در مسکنیمی‌توانم بود یکدم در سرای خویشتن
۳
ای که می‌نالی ز عشق یار و جور روزگارسوی من می‌بین و کن شکر خدای خویشتن
۴
گر ز عشق افزون نبودی در دل پایای منفکر می‌کردم به جان گرد هوای خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۲