خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۰۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا از برِ من رفتی رفته‌ست قرار از منزارم چو میانِ تو ای‌کرده کنار از من
۲
گر تو نکنی محوم از آینۀ خاطرکس در دو جهان دیگر گو یاد میار از من
۳
گو عقل درین حالت تشنیع مزن بارییا پای درین ره نه یا دست بدار از من
۴
گر بی‌خودییی کردم آشفته چنین باشدتو شرطِ بزرگی را خرده مشمار از من
صفحهٔ ۱ از ۲