خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۰۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بادِ صبا بر گرفت بویِ عرق چینِ تونافۀ مشکِ تتار نیفۀ پرچینِ تو
۲
کاش که من باد می تا چو صبا هر سحرراه گذر یابمی بر سرِ بالین تو
۳
بادِ صبا نرم‌نرم گه‌گه از آن می‌وزدتا ننشیند غبار بر گلِ نسرین تو
۴
غیرتِ سرو و سمن قامت و سیمای تورشکِ ختا و ختن نافۀ مشکینِ تو
صفحهٔ ۱ از ۳