خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۰۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز مرا مست کرد بویِ عرق چینِ تودر سرم افتاد شور ز آن لبِ شیرینِ تو
۲
عنبرِ زلفِ تو برد رونقِ مشکِ ختاقاعدۀ نو نهاد طرّه پر چینِ تو
۳
نافۀ آهویِ چین خشک شد از رشکِ آنکهم چو بلورِ ترست نافۀ سیمینِ تو
۴
بستر و بالینِ من نیست به جز خاک و خشترقص‌کنان هندوان بر گلِ نسرین تو
صفحهٔ ۱ از ۲