خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۰۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بادِ بهار می وزد بادۀ خوش گوار کوبویِ بنفشه می دَمَد ساقیِ گل عذار کو
۲
پردۀ نام و ننگِ من در سرِ بانگِ چنگ شدتا رگِ چنگ برکشد مطربِ پرده دار کو
۳
تنگ و سبویِ باز بین دیگِ سه پایه واطلبهر چه بود ز بیش و کم ماحضری بیار کو
۴
هم به کنارم افکند کشتیِ می ز بحرِ غمتا به میان در افکنم کشتیِ می کنار کو
صفحهٔ ۱ از ۳