خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۰۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در ده علی الصباح به دفعِ خمار بادهجانم زتشنگی به لب آمد بیار باده
۲
بر خیز و برکش از سرِ خم روزِ عید برقعآن بس که داد در رمضان انتظار باده
۳
هر صبح دم ز برق اثیر قدح دمادمدر کوره ی وجودِ من افکن چو نار باده
۴
گر برملا نمی خورمش عین مصلحت دانترسم که راز سینه کند آشکار باده
صفحهٔ ۱ از ۳