خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۰۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیار از آن لبِ شیرین‌تر از شکر بوسهبده ز حقه ی لعل پر از گهر بوسه
۲
به دوست کامی می در ده و چنان می خورکه می‌رسد متعاقب به یک دگر بوسه
۳
گر از لبِ تو به یک بوسه رخصتی یابمهزار بوسه کنم مستزاد بر بوسه
۴
نخواهم از تو دگر صورتی مگر معنیندارم از تو دگر وایه‌ای مگر بوسه
صفحهٔ ۱ از ۲