خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای یار بی‌وفا که دل از ما بریده‌ایگویی که پیش هرگز ما را ندیده‌ای
۲
سرگشته‌ام چو ذره ز خورشید روی تودامن چرا چو سایه ز ما درکشیده‌ای
۳
لیلی شنیده‌ام که ز مجنون نمی‌شکیفتمجنون شدم بتا به چه از ما رمیده‌ای
۴
هیهات اگر به واقعه ی من رسیده‌ایآری ملامتت نکنم نارسیده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲