خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر عنانِ عنایت به سوی ما تابیمگر بود که مرا زنده باز دریابی
۲
عجب اگر اجلم مهلتِ وصال دهدمگر که دیر نیایی و زود بشتابی
۳
بیا کز آتشِ فرقت چو ژاله می‌باردبر آبگینهٔ رویم سرشک عنابی
۴
غمت به تیغ بلا پوست باز کرد ز منندانم از که درآموخت رسم قصابی
صفحهٔ ۱ از ۲