خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رسید جان به لبم از بس آرزومندیهنوز وقت نیامد که باز پیوندی
۲
به حالِ بنده که از دست می‌رود کارممگر نظر کنی از غایتِ خداوندی
۳
غریب کشتن و آزارِ دوستان جستنتوقّع آن که ترحّم کنی و نپسندی
۴
ترا رسد به لبی از نبات شیرین‌تراگر از آن دهن تنگ‌تر بر شکرخندی
صفحهٔ ۱ از ۲