خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خانه‌ام نیمی خراب از گریه نیمی پرگل استهمنشینم جغد از یک سو، ز یک سو بلبل است
۲
نکته‌ای تا کرده از سیرابی زلفش رقماز رطوبت خامه‌ام گویی که شاخ سنبل است
۳
کی به گوشش می‌رسد فریاد محرومان باغ؟بس که گوش گل ز جوش بلبلان پرغلغل است
۴
خواری عشقم مبین، بنگر قبای غنچه راابره گر از خار دارد، آستر برگ گل است
صفحهٔ ۱ از ۲