خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرگزم عشق چنین در رگ جان چنگ نداشتنغمه تا بود بدین نازکی آهنگ نداشت
۲
ناله از جای دگر خورد به گوشم ورنهمطرب این نغمه در آواز دف و چنگ نداشت
۳
عشق تا دید مرا زار، چنین زار ندیدشوق تا داشت مرا تنگ چنین تنگ نداشت
۴
بود کج‌بینی ما باعث حرمان ورنههیچ‌وقت آینه حسن بتان زنگ نداشت
صفحهٔ ۱ از ۲