خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من لبالب آروز، لیک آرزوی دل یکی‌ستعالمی پر از شهید و غمزه قاتل یکی‌ست
۲
خواه سوی کعبه رو خواهی ره بتخانه گیرکوی عشق است این به هر جا می‌روی منزل یکی‌ست
۳
نه ز هجران خسته دل گردیم نی از وصل خوشموج دریاییم ما را لجه و ساحل یکی‌ست
۴
وادی عشق است اینجا ساربان آهسته رانهر قدم مجنونی افتاده‌ست اگر محمل یکی‌ست
صفحهٔ ۱ از ۱