خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روح‌القدس ار دیده گشاید به جمالتایمن ننشیند ز فریب خط و خالت
۲
در هیچ چمن چون تو گلی نیست، ندانمدهقان ز گلستان که آورده نهالت
۳
گرد سر اعجاز تو گردم که شود شبآتشکده سینه گلستان ز خیالت
۴
شادم که مرا قابل هجران شمری هممن کیستم و آرزوی بزم وصالت
صفحهٔ ۱ از ۲