خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست نومیدی گر از حد انتظار ما گذشتناقه مجنون نه روزی از همین صحرا گذشت؟
۲
گر جفایی آید از ارباب دنیا بر دلتبگذران، چون عاقبت می‌باید از دنیا گذشت
۳
غنچه بر روح قدح خندید کامشب در چمنمستی بوی گلم از باده حمرا گذشت
۴
گر بود صد کوه از آهن، کجا تاب آوردآنچه بر من دوش از هجران او تنها گذشت
صفحهٔ ۱ از ۲