خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کس چه داند از چه در دل آه شبگیرم شکستنامه‌ای بر پر نبستم در کمان تیرم شکست
۲
مرغ تدبیرم به سوی بام وصلش می‌پریداز قضا در راه بال مرغ تقدیرم شکست
۳
کرده‌ام در خدمتت تقصیر و از تاثیر آنپشت امیدم خمید و رنگ تقصیرم شکست
۴
صورت خود می‌کشیدم بهر پابوسش به راهانفعال این تمنا رنگ تصویرم شکست
صفحهٔ ۱ از ۲