خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فکنده زخم دلم را به حالت بهبودکسی مباد گرفتار چشم‌زخم حسود
۲
فزونی غم از آسودگی‌ست بر دل مننمی‌فزود غمم گر دلم نمی‌آسود
۳
چراغ تیره ما هم به کار می‌آیدبه چشم گمشدگان سرمه می‌نماید دود
۴
از آن نگشته سر همتم چو گردون خمکه خوش‌نمای نباشد ز خُم چو شیشه سجود
صفحهٔ ۱ از ۲