خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قضا ز خانه چو رختم بر آستانه نهادبر آستان تو چشمم بنای خانه نهاد
۲
حدیث عشق تو افسانه گشته در همه جااز آن دلم همه جا گوش بر فسانه نهاد
۳
میانه گل و بلبل که مو نمی‌گنجدچگونه شد که صبا پای در میانه نهاد
۴
کمند جذبه صیاد خویش را نازمکه دام زلف نه بر اعتماد دانه نهاد
صفحهٔ ۱ از ۲