خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هیچ، ناخن ما را کی اعتبار کند؟مگر به زلف تو دندان شانه کار کند
۲
مرا چو شیشه خالی، کدام رنگ و چه بویبیار می که خزان مرا بهار کند
۳
ز دست رفت دلم، تا به کی توان دیدنکه شانه دست‌درازی به زلف یار کند
۴
هزار غنچه پیکان به سینه هست و هماندلم برای گل داغ، خارخار کند
صفحهٔ ۱ از ۳