خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز تیر ستمت رخنه‌گر جان که شد؟دست بیداد تو مخصوص گریبان که شد؟
۲
گشته تاریک مرا خانه دل حیرانمکه چراغ دل من شمع شبستان که شد
۳
سر ز من تافت سوی غیر، ببین کان سر زلفرهزن دین که بود، آفت ایمان که شد
۴
ما ز گلزار خزان یافته پژمرده‌تریمتا گل نازه ما زیب گلستان که شد
صفحهٔ ۱ از ۲