خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۲۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا که بی تو مرا نور در چراغ نماندبهار عیش مرا لاله‌ای در باغ نماند
۲
همین نه زمزمه ما ز لب فراموش استنوای مرغ سحر هم به طرف باغ نماند
۳
به مهر بلبل و پروانه می‌خورم افسوسکه آب در چمن و تاب در چراغ نماند
۴
ز شوق گریه دلم را چو لاله پنجه غمچنان فشرد که خونابه‌ام به داغ نماند
صفحهٔ ۱ از ۲