خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۲۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا پرده از رخت به کشیدن نمی‌رسدصبح نشاط ما به دمیدن نمی‌رسد
۲
در باغ، دست باد خزان بس که شد درازدامان گل ز شاخ، به چیدن نمی‌رسد
۳
غوغای ما بلند و ز کوتاه فطرتیتا بام آسمان به پریدن نمی‌رسد
۴
شادم ز لاغری، که چو بسمل کند مراخونم ز خنجرش به چکیدن نمی‌رسد
صفحهٔ ۱ از ۴