خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۲۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میگساران را لبت یاد از می گلگون دهدبی لب لعلت، می گلرنگ طعم خون دهد
۲
نقد دل آورده‌ام، بنما جمال خویش راتا نبیند دلربایی چون تو، کس دل چون دهد؟
۳
دیده گردد خشک، اگر بر داغ دل مرهم نهمچشمه را چون لای گیرد، نم کجا بیرون دهد؟
۴
طالع عاشق ندارد یک دعای مستجابچند ورد صبحگاهم زحمت گردون دهد؟
صفحهٔ ۱ از ۲