خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۲۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خامه در وصف لبت کار مسیحا می‌کندحرف زلفت بر ورق خط را چلیپا می‌کند
۲
تا نباشد هیچ عضوی بر تنش بی درد عشقلاله داغ خویش را قسمت بر اعضا می‌کند
۳
عالمی را ابر نیسانی به طوفان می‌دهدتا به دریا قطره‌ای را در صدف جا می‌کند
۴
آنکه پیشش اعتباری نیست عمر خضر راکی ز حال کشتگان خویش پروا می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۳