خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۲۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاشق چو شدی، ناله جانکاه نگه دارگر جان به لب آید ز ستم، آه نگه دار
۲
تا سیل بلا گم نکند خانه ما راای گریه، چراغی به سر راه نگه دار
۳
خواهی ز تو پنهان نبود عیب تو، چون صبحهرجا که روی، آینه همراه نگه دار
۴
هر ناله که کردم، نفسی کاست ز عمرمیا رب تو ازین ناله جانکاه نگه دار!
صفحهٔ ۱ از ۳