خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۲۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دزدم ز بس حدیث ترا از زبان خویشدارم چو غنچه، مهر ابد بر دهان خویش
۲
ز آمیزش صبا نبود غنچه را گریزبلبل به شکوه چند گشاید زبان خویش؟
۳
در گلشن آرمیده روم چون نسیم صبحتا عندلیب رم نکند ز آشیان خویش
۴
با آنکه آب دیده‌ام از آسمان گذشتبختم نشست دیده ز خواب گران خویش
صفحهٔ ۱ از ۲