خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرده را زنده کند چون سخن‌آراست لبشغنچه گلشن اعجاز مسیحاست لبش
۲
سخن از لعل لبش دیر جدا می‌گرددبس که آلوده به شیرینی جان‌هاست لبش
۳
غیرت عشق مرا بین، که چو دیدم رویشکشت رشکم چو نهان جان ز دلم خواست لبش
۴
هر سخن کز لب دلدار برون می‌آیدشکرآلوده بود، بس که شکرخاست لبش
صفحهٔ ۱ از ۲