خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکسی شاد به سال نو و نوروزی خویشدل شوریده عاشق به غم‌اندوزی خویش
۲
شب تاریک مرا روشنی از آه من استبرو ای شمع، تو و انجمن‌افروزی خویش
۳
دیده زخمم ازان پیش که روشن گردددیده بر تیغ جفای تو رقم، روزی خویش
۴
من شوریده کجا و غم ناموس کجابرو ای عقل و ببر مصلحت‌آموزی خویش
صفحهٔ ۱ از ۲