خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دامان عشقِ سلسله مویی گرفته دلاز دست رفته و برِ رویی گرفته دل
۲
تاری نشد ز زلف بتان بیش، قسمتشچون قطره عرق، بن مویی گرفته دل
۳
تا همچو دیده‌ام نبود کوچه گرد شهراز پا فتاده و سر کویی گرفته دل
۴
سوز دلم برآورد از آفتاب، دوداین خاصیت ز گرمی خویی گرفته دل
صفحهٔ ۱ از ۲