خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی کنی به گریه، طلب آرزوی دل؟ای دیده پیش خلق مریز آبروی دل
۲
دل آرزوی خون جگر کرد بی لبتچندان گریستم که نماند آرزوی دل
۳
یا رب به دامنش ننشیند غبار غمآن کس که رفت گرد ملالم ز روی دل
۴
آلوده مردنش مپسند و شهید کنکز خون به آب تیغ دهم شستشوی دل
صفحهٔ ۱ از ۲