خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به گلشن تنگدل چون غنچه زادم، شادمان رفتمندیدم در چمن بوی وفایی، زود از آن رفتم
۲
ز من نشنید نام رنگ و بو، باد صبا هرگزچو گل یا رب ازین گلشن چرا پیش از خزان رفتم
۳
چو راه عشق طی گردید، یک جا بودشان منزلچو آواز جرس دنباله هر کاروان رفتم
۴
ندانم از کدامین کو، رساندم چون صبا گردیکه گل بشکفت بر رویم، چو سوی بوستان رفتم
صفحهٔ ۱ از ۲