خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم بهر قفس پرواز می‌کرد، از چمن رفتمفرو نگرفت در غربت دلم، سوی وطن رفتم
۲
به هجر و وصل این گلشن، نکردم نوبر شادیچو غنچه تنگدل زادم، چو گل خونین کفن رفتم
۳
ز خامی‌های من ای شمع اگر افسرده شد مجلستو بنشین با حریفان گرم کن صحبت، که من رفتم
۴
ملالی بود اگر از بودنم در خاطر یارانبشارت باد ایشان را، که من زین انجمن رفتم
صفحهٔ ۱ از ۲