خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر نیامد یک نوای غم‌فزا از خانه‌امدوش خالی بود جای جغد در ویرانه‌ام
۲
گو مکش دست نوازش بر سر من آسمانمن که یک مویم چه آرایش فزاید شانه‌ام
۳
گر نمی‌بارد ز گردون تیره‌بختی بر سرمگردد از روزن چرا تاریکتر، کاشانه‌ام؟
۴
الفت آتش‌پرستان جذبه‌ای دارد، که عشقریزد از خاکستر پروانه طرح خانه‌ام
صفحهٔ ۱ از ۳