خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن بلبلم که ناله بهر قفس کشمگر غنچه بشکفد، قدم از باغ پس کشم
۲
دست از ستم مدار، که از بیم خوی تودر روز حشر هم نتوانم نفس کشم
۳
دنبال محمل تو خروشان فتاده‌امتا ناله‌ای به روی صدای جرس کشم
۴
تا خار راه هم نشوند اهل روزگاردامن چو شعله کاش بر این مشت خس کشم
صفحهٔ ۱ از ۲