خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نپیماید کسی راه حرم، گر من ز پا افتمنداند سجده بت، از برهمن گر جدا افتم
۲
به صد شمشیر، کوته کی شود دست تمنایمسر ببریده فتراک تو جوید، گر ز پا افتم
۳
نمی‌خوانم فسون عقل تا صید جنون گردمنمی‌بندم به گردن حرز، شاید در بلا افتم
۴
فغانم زنده دارد ناله مرغان گلشن رامزار بلبلان گردد چمن گر از نوا افتم
صفحهٔ ۱ از ۲